سند ملی توسعه صنایع دستی کشور مصوب 1403/06/06
بخش سوم : مسائل
1 ـ 3 ـ عدم یکپارچگی فرابخشی در موضوع صنایع دستی و ضعف هماهنگی میان بخشی دستگاه ها و نهادهای دولتی و غیردولتی و ضعف هماهنگی درون بخشی به ویژه در حوزه گردشگری و میراث فرهنگی
2 ـ 3 ـ فقدان ادبیات و نظریات پشتیبان حکمرانی در صنایع دستی و فعال نبودن مراکز پژوهشی و اندیشکده ای در این عرصه
3 ـ 3 ـ ضعف در طراحی و بروز رسانی محصولات با توجه به تغییر سبک زندگی و سلیقه بازار مصرف با تأکید بر حفظ اصالت و پیام هویتی
4 ـ 3 ـ فقدان زیرساخت های حکمی ـ فلسفی بر مبنای دال های نمادین و نقوش برخاسته از بینش ایرانی ـ اسلامی
5 ـ 3 ـ ضعف نظام جامع آموزشی و سیاستگذاری آموزشی تولید دانش و آموزش مهارت های مرتبط با صنایع دستی
6 ـ 3 ـ فقدان شرکت های بزرگ در زنجیره ارزش صنایع دستی
7 ـ 3 ـ فقدان نظام ارزیابی کیفی و ارزش گذاری کمی صنایع دستی
8 ـ 3 ـ فقدان نظام حقوقی متناسب با ظرفیت های صنایع دستی به ویژه در زمینه صادرات
9 ـ 3 ـ فقدان نظام حمایتی و توانمندسازی از جمله کم توجهی به منزلت اجتماعی چهره های برتر و پیشکسوتان صنایع دستی و فقدان نظام های تکریم منطقی و پایدار
10 ـ 3 ـ حضور کمرنگ در عرصه های بین المللی و ضعف ارتباط با مجامع جهانی فعال در این حوزه
11 ـ 3 ـ فقدان نظام آماری، رصد و آمایش منسجم تنوع صنایع دستی در کشور در جهت تقویت و توسعه آنها
12 ـ 3 ـ ضعف بهره وری در تولید، کیفیت تولید و دسترسی به مواد اولیه
13 ـ 3 ـ فقدان رویکرد اقتصادی به ظرفیت های صنایع دستی و ضعف ویژندسازی وتبلیغات
14 ـ 3 ـ خلأ اطلس حاصل از آمایش سرزمینی ظرفیت های تولید کمی صنایع دستی بومی
15 ـ 3 ـ سهم ناچیز صنایع دستی در سبد مصرف خانوار ایرانی (03/0 درصد از میانگین هزینه کرد هر خانوار در سال 1401)
16 ـ 3 ـ بالا بودن قیمت محصولات صنایع دستی در رقابت با تولیدات خارجی و وجود محصولات تقلیدی و تقلبی با قیمت های ناچیز