چک؛ نوشته ایست کـه بـه موجب آن صادر کننده وجوهی را کـه در نزد محالٌ علیه دارد، کلاً یا بعضاً مسترد یا بـه دیگری واگذار می نماید.

در چک؛ باید محل و تاریخ صدور، قید شده و بـه امضای صادر کننده برسد. پرداخت وجه نباید وعده داشته باشد.

چک ممکن است در وجه حامل یا شخص معیّن یا بـه حواله کرد باشد. ممکن است بـه صرف امضاء در ظهر؛ بـه دیگری منتقل شود.

وجه چک باید بـه محض ارائه کارسازی شود.

صدور چک؛ ولو اینکه از محلی بـه محل دیگر باشد، ذاتاً عمل تجارتی محسوب نیست، لیکن مقرّرات این قانون از ضمانت صادرکننده و ظهرنویس ها و اعتراض و اقامه دعوی ضمان و مفقود شدن راجع بـه بروات شامل چک نیز خواهد بود.

اگر چک در همان مکانی کـه صادر شده است؛ باید تأدیه گردد، دارنده چک باید در ظرف پانزده روز از تاریخ صدور، وجه آن را مطالبه کند و اگر از یک نقطه بـه نقطه دیگر ایران صادر شده باشد، باید در ظرف چهل و پنج روز از تاریخ صدور چک مطالبه شود. اگر دارنده چک در ظرف مواعد مذکوره در این ماده پرداخت وجه آن را مطالبه نکند، دیگر دعوی او بر علیه ظهرنویس مسموع نخواهد بود و اگر وجه چک بـه سببی کـه مربوط بـه محالٌ علیه است؛ از بین برود، دعوی دارنده چک بر علیه صادرکننده نیز در محکمه مسموع نیست.

کسی کـه وجه چک را دریافت می کند، باید ظهر آن را امضاء یا مهر نماید، اگرچه چک در وجه حامل باشد.

مقررات راجعه بـه چک هایی کـه در ایران صادر شده است، در مورد چک هایی کـه از خارجه صادر شده و باید در ایران پرداخته شود نیز رعایت خواهد شد. لیکن مهلتی کـه در ظرف آن دارنده چک می تواند وجه چک را مطالبه کند، چهار ماه از تاریخ صدور است.