کلیه دستگاه های موضوع ماده (2) این قانون موظفند اقدامات ذیل را اجراء کنند:

الف ـ ساختار واحد سازمانی مناسب برای مدیریت بحران را بـه گونه ای تعیین و بـه سازمان ارسال کنند کـه نیروی انسانی لازم از بین پست های سازمانی موجود تامین شود.

ب ـ براساس استاندارد های ابلاغی سازمان، نسبت بـه آموزش کارکنان خود در خصوص مدیریت بحران اقدام کنند.

پ ـ کلیه مدیران و کارشناسان مسئول در امر مدیریت حوادث موظفند دوره های آموزشی بلندمدت و کوتاه مدت را طی کنند. شرایط احراز صلاحیت هر یک از آنان طبق دستورالعملی تعیین می شود کـه توسط سازمان تهیه شده و بـه تصویب شورای عالی می رسد.

ت ـ در تهیه و تدوین راهبرد ملی مدیریت بحران، برنامه های ملی و استانی کاهش خطر حوادث و سوانح، برنامه های ملی و استانی آمادگی و پاسخ، برنامه ملی بازسازی و بازتوانی و سایر برنامه های ملی و استانی مورد نیاز، ضوابط فنی، فرآیند ها و استاندارد های مدیریت بحران، شاخص های پایش و ارزیابی، پیش نویس لوایح، دستورالعمل ها و آیین نامه های اجرائی، همکاری لازم را با سازمان داشته باشند.

ث ـ ساز و کار های کاهش خطر در حوزه وظایف خود را در چهارچوب برنامه ملی کاهش خطر حوادث و سوانح تهیه و با تأیید سازمان، اجرائی کنند.

ج ـ ساز و کار های آمادگی و پاسخ دستگاه خود را در چهارچوب برنامه ملی آمادگی و پاسخ تهیه و با تأیید سازمان، اجرائی کنند.

چ ـ در برابر حوادث و سوانح، حداکثر تا پایان برنامه ششم توسعه کشور زمینه توسعه پوشش بیمه ای نسبت بـه کلیه اموال منقول و غیرمنقول خود را بـه قیمت کارشناسی فراهم کنند. آیین نامه اجرائی این بند بـه پیشنهاد مشترک سازمان و وزارت امور اقتصادی و دارایی و سازمان برنامه و بودجه ظرف مدت شش ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون بـه تصویب هیات وزیران می رسد.

ح ـ بر اساس دستورالعمل ابلاغی سازمان، نسبت بـه تهیه پیوست کاهش خطر برای طرح های توسعه ای خود اقدام کنند.

خ ـ هنگام پاسخ بـه بحران، با درخواست رئیس ستاد، کلیه امکانات و تجهیزات موجود خود را در اختیار ستاد قرار دهند.

د ـ گزارش عملکرد خود را در چهارچوب شاخص های پایش و ارزیابی مصوب هیات وزیران تهیه و مطابق با زمانبندی سازمان بـه این سازمان ارائه کنند.