سمت های ذیل مدیریت سیاسی محسوب شده و بـه عنوان مقام شناخته می شوند و امتیاز شغلی مقامات مذکور در این ماده بـه شرح زیر تعیین می گردد:

الف ـ روسای سه قوه (18000) امتیاز.

ب ـ معاون اول رئیس جمهور، نواب رئیس مجلس شورای اسلامی و اعضاء شورای نگهبان (17000) امتیاز.

ج ـ وزراء، نمایندگان مجلس شورای اسلامی و معاونین رئیس جمهور (16000) امتیاز.

د ـ استانداران و سفراء (15000) امتیاز.

هـ ـ معاونین وزراء (14000) امتیاز.

تبصره 1 ـ نخست وزیران دوران انقلاب اسلامی با مقامات بند (ب) این ماده همتراز می گردند و تعیین سایر پست های هم طراز بـه عهده هیات وزیران بوده و تعیین هم طرازی پست های کارکنان اداری مجلس بـه عهده رئیس مجلس خواهد بود.

تبصره 2 ـ علاوه بر حقوق موضوع ماده فوق و امتیاز ویژگی های شاغل (مذکور در ماده (66)) کـه حقوق ثابت تلقی می گردد فوق العاده های ماده (68) این قانون نیز حسب مورد بـه مقامات تعلق خواهد گرفت.

تبصره 3 ـ منسوخ 1390 ـ مقامات مذکور در این ماده کـه حداقل دو سال در پست مدیریت های سیاسی انجام وظیفه نموده یا بنمایند پس از تصدی مقام در صورتی کـه بـه سمت پایین تری منصوب شوند، چنانچه حقوق ثابت و فوق العاده مستمر آنها در مسئولیت جدید از هشتاد درصد (80%) حقوق ثابت و فوق العاده مستمر وی در پست قبلی کمتر باشد بـه میزان مابه التفاوت تا (80%) را تفاوت تطبیق دریافت خواهند نمود. این تفاوت تطبیق با ارتقاء های بعدی (عوامل شغل و شاغل و فوق العاده ها) مستهلک می گردد و این مابه التفاوت در محاسبه حقوق بازنشستگی و وظیفه نیز ملاک عمل خواهد بود.

تبصره 4 ـ دولت مجاز است با پیشنهاد سازمان، برخی از امتیازات قانونی مقامات موضوع این قانون (به استثناء حقوق و مزایا) را بـه مشاغل خاص ویژه مدیریت حرفه ای و یا سمت های خاص و ویژه قضایی تسری دهد.