قانون نظام صنفی کشور مصوب 1382/12/24
فصل اول ـ تعاریف (مواد 1 – 11)
فصل اول ـ تعاریف (مواد 1 – 11)
نظام صنفی: قواعد و مقرراتی است کـه امور مربوط بـه سازمان، وظایف، اختیارات، حدود و حقوق افراد و واحد های صنفی را طبق این قانون تعیین می کند.
فرد صنفی: هر شخص حقیقی یا حقوقی کـه در یکی از فعالیت های صنفی اعم از تولید، تبدیل، خرید، فروش، توزیع، خدمات و خدمات فنی سرمایه گذاری کند و بـه عنوان پیشه ور و صاحب حرفه و شغل آزاد، خواه بـه شخصه یا با مباشرت دیگران محل کسبی دایر یا وسیله کسبی فراهم آورد و تمام یا قسمتی از کالا، محصول یا خدمات خود را بـه طور مستقیم یا غیرمستقیم و بـه صورت کلی یا جزیی بـه مصرف کننده عرضه دارد، فرد صنفی شناخته می شود.
تبصره ـ اصلاح 1392/06/12 ـ صنوفی کـه قانون خاص دارند، از شمول این قانون مستثنی می باشند. قانون خاص قانونی است کـه بر اساس آن نحوه صدور مجوز فعالیت، تنظیم و تنسیق امور واحد های ذی ربط، نظارت، بازرسی و رسیدگی بـه تخلفات افراد و واحد های تحت پوشش آن بـه صراحت در متن قانون مربوطه معین می شود.
واحد صنفی: هر واحد اقتصادی کـه فعالیت آن در محل ثابت یا وسیله سیار باشد و توسط فرد یا افراد صنفی با اخذ پروانه کسب دایر شده باشد، واحد صنفی شناخته می شود.
تبصره 1 ـ فعالیت واحد های صنفی سیار در محل ثابت با اخذ پروانه کسب برای همان محل، بلامانع است.
تبصره 2 ـ اصلاح 1392/06/12 ـ اماکنی کـه واجد شرایط لازم جهت استقرار چند واحد صنفی باشند، می توانند بـه عنوان محل ثابت کسب، توسط یک یا چند فرد صنفی، پس از اخذ پروانه کسب از اتحادیه یا اتحادیه های ذی ربط، مورد استفاده قرار گیرند. آیین نامه اجرایی این تبصره بـه وسیله دبیرخانه هیات عالی نظارت با همکاری اتاق اصناف ایران و نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران تهیه می شود و ظرف سه ماه از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون بـه تصویب وزیر صنعت، معدن و تجارت می رسد.
تبصره 3 ـ دفاتری کـه خدماتی بـه واحد های صنفی سیار می دهند، واحد صنفی محسوب می شوند.
اصلاح 1392/06/12 ـ صنف: عبارت است از گروهی از افراد کـه طبیعت فعالیت آنان از یک نوع باشد. صنوف مشمول این قانون، با توجه بـه نوع فعالیت آن ها بـه دو گروه تولیدی ـ خدمات فنی و توزیعی ـ خدماتی تقسیم می شوند
اصلاح 1392/06/12 ـ پروانه کسب: مجوزی است کـه طبق مقررات این قانون بـه منظور شروع و ادامه کسب و کار یا حرفه بـه صورت موقت یا دائم بـه فرد یا افراد صنفی برای محل مشخص یا وسیله کسب معین داده می شود.
تبصره 1 ـ الحاق 1392/06/12 ـ پروانه کسب موقت تنها برای یک بار صادر می شود. مدت اعتبار پروانه کسب موقت یک سال و پروانه کسب دائم پنج سال است.
تبصره 2 ـ الحاق 1392/06/12 ـ اتحادیه صنفی مکلف است با انقضای مدت اعتبار پروانه کسب، اخطاریه یک ماهه برای تبدیل پروانه موقت بـه پروانه دائم یا تمدید پروانه دائم صادر نماید و در صورت عدم تبدیل یا تمدید پروانه، واحد صنفی در حکم واحد بدون پروانه تلقی می شود.
پروانه تخصصی و فنی: گواهینامه ای است کـه بر داشتن مهارت انجام دادن کارهای تخصصی یا فنی دلالت دارد و بـه وسیله مراجع ذی صلاح صادر می شود.
اتحادیه: شخصیتی حقوقی است کـه از افراد یک یا چند صنف کـه دارای فعالیت یکسان یا مشابه اند، برای انجام دادن وظایف و مسئولیت های مقرر در این قانون تشکیل می گردد.
اصلاح 1392/06/12 ـ اتاق اصناف شهرستان: اتاقی متشکل از روسای اتحادیه های صنفی هر شهرستان برای انجام وظایف و مسئولیت های مقرر در این قانون است.
اصلاح 1392/06/12 ـ اتاق اصناف ایران: شورایی است کـه از نمایندگان هیات رئیسه اتاق های اصناف شهرستان شهرستان های کشور با هدف تقویت مبانی نظام صنفی در تهران تشکیل می گردد.
اصلاح 1392/06/12 ـ کمیسیون نظارت: کمیسیونی است کـه بـه منظور برقراری ارتباط و ایجاد هماهنگی بین اتحادیه ها و اتاق های اصناف شهرستان با سازمان ها و دستگاه های دولتی در راستای وظایف و اختیارات آن ها و همچنین نظارت بر اتحادیه ها و اتاق های اصناف شهرستان هر شهرستان تشکیل می شود.
اصلاح 1392/06/12 ـ هیات عالی نظارت: هیاتی است کـه بـه منظور تعیین برنامه ریزی، هدایت، ایجاد هماهنگی و نظارت بر کلیه اتحادیه ها، اتاق های اصناف شهرستان، اتاق اصناف ایران و کمیسیون های نظارت تشکیل می گردد و بالاترین مرجع نظارت بر امور اصناف کشور است.