در اجرای اصل بیست و ششم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و بـه منظور حفظ حقوق و منافع مشروع و قانونی و بهبود وضع اقتصادی کارگران و کارفرمایان، کـه خود متضمن حفظ منافع جامعه باشد، کارگران مشمول قانون کار و کارفرمایان یک حرفه یا صنعت می توانند مبادرت بـه تشکیل انجمن های صنفی نمایند.

تبصره 1 ـ بـه منظور هماهنگی در انجام وظایف محوله و قانونی انجمن های صنفی می توانند نسبت بـه تشکیل کانون انجمن های صنفی در استان و کانون عالی انجمن های صنفی در کل کشور اقدام نمایند.

تبصره 2 ـ اصلاح 1390 ـ کلیه انجمن های صنفی و کانون های مربوطه بـه هنگام تشکیل موظف بـه تنظیم اساسنامه با رعایت مقررات قانونی و طرح و تصویب آن در مجمع عمومی و تسلیم بـه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی جهت ثبت می باشند.

تبصره 3 ـ اصلاح 1390 ـ کلیه نمایندگان کارفرمایان ایران در شورای عالی کار، شورای عالی تامین اجتماعی، شورای عالی حفاظت فنی و بهداشت کار، کنفرانس بین المللی کار و نظائر آن توسط کانون عالی انجمن های صنفی کارفرمایان، در صورت تشکیل، انتخاب و در غیر این صورت توسط وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی معرفی خواهند شد.

تبصره 4 ـ کارگران یک واحد، فقط می توانند یکی از سه مورد شورای اسلامی کار، انجمن صنفی یا نماینده کارگران را داشته باشند.

تبصره 5 ـ آیین نامه چگونگی تشکیل، حدود وظائف و اختیارات و نحوه عملکرد انجمن های صنفی و کانون های مربوطه، حداکثر ظرف مدت یک ماه از تاریخ تصویب این قانون، توسط شورای عالی کار تهیه و بـه تصویب هیات وزیران خواهد رسید.

تبصره 6 ـ اصلاح 1390 ـ آیین نامه نحوه انتخابات نمایندگان مذکور در تبصره 3 این ماده ظرف یکماه پس از تصویب این قانون بـه تصویب وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی خواهد رسید.