کاربرد اصطلاحات

1 ـ از نظر این کنوانسیون:

الف ـ «دادگاه» یعنی هر رکن دولت، فارغ از عنوان آن، کـه مسؤولیت انجام وظایف قضایی را بـه عهده دارد،

ب ـ «دولت» یعنی:

1 ـ دولت و ارکان مختلف حکومت؛

2 ـ واحدهای تشکیل دهنده یک دولت فدرال یا زیر مجموعه های سیاسی دولت کـه مجاز بـه انجام اقداماتی در راستای اعمال قدرت حاکمه می باشند و در آن ظرفیت عمل می نمایند؛

3 – سازمان ها یا بخش هایی از دولت یا نهادهای دیگر، تا حدودی کـه مجاز بـه اعمال قدرت حاکمه دولت می باشند و در عمل اقداماتی را در این مورد انجام می دهند؛

4 ـ نمایندگان دولت کـه در ظرفیت مزبور عمل می نمایند.

پ ـ «معاملات بازرگانی» یعنی:

1 ـ هر گونه قرارداد یا داد و ستد بازرگانی کـه بـه منظور فروش کالا یا ارائه خدمات صورت می گیرد؛

2 ـ هر گونه قراردادی در زمینه وام یا دیگر معاملاتی کـه دارای ماهیت مالی می باشد از جمله هر وجه الضمان یا غرامتی در ارتباط با وام یا معامله مزبور؛

3 ـ هر گونه قرارداد یا معامله دیگری کـه دارای ماهیت بازرگانی، صنعتی، تجاری یا حرفه ای می باشد اما شامل قرارداد استخدام افراد نمی شود.

2 ـ در تعیین این کـه قرارداد یا معامله ای بـه موجب جزء (پ) بند (1)، معامله بازرگانی است، ابتدا باید بـه ماهیت قرارداد یا معامله رجوع شود، اما در صورت توافق طرفین قرارداد یا معامله یا چنانچه در رویه دولت مقر دادگاه، برای تعیین ماهیت غیر بازرگانی قرارداد یا معامله، هدف آن ملاک باشد، باید آن هدف را نیز در نظر گرفت.

3 ـ مفاد بندهای (1) و (2) در خصوص کاربرد اصطلاحات در این کنوانسیون، هیچ خدشه ای بر استفاده از اصطلاحات مذکور یا معنای آنها در سایر اسناد بین المللی یا قانون داخلی هر یک از دولت ها وارد نمی کند.