آیین نامه ماده 84 قانون آیین دادرسی کیفری 1392، مصوب 1395/07/28
ماده 1
در این آیین نامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط بـه کار می روند: الف ـ میانجی گری: فرایندی کـه طی آن بزه دیده و متهم با مدیریت میانجی گر در فضای مناسب در خصوص علل، آثار و نتایج جرم انتسابی و نیز راه های جبران خسارات ناشی از آن نسبت بـه بزه دیده و متهم گفتگو نموده و در صورت حصول سازش، تعهدات و حقوق طرفین تعیین می گردد. ب ـ میانجی گر: شورای حل اختلاف، شخص یا موسسه ای کـه فرایند گفتگو و ایجاد سازش بین طرفین امر کیفری را مدیریت و تسهیل می نماید. پ ـ جرم: جرایم تعزیری درجه شش، هفت و هشت کـه مجازات آنها قابل تعلیق است. ت ـ موسسه میانجی گر: موسسه ای کـه طبق قوانین و مقررات حاکم بر موسسات غیر تجاری بـه منظور میانجی گری تاسیس می گردد یا سایر موسسات کـه در چارچوب قوانین یا اساسنامه مربوط، صلاحیت لازم جهت میانجی گری را دارند و بـه تشخیص مقام قضایی ارجاع دهنده برای این منظور تعیین می شوند. ث ـ فرایند میانجی گری: مجموعه اقداماتی کـه طی آن با مدیریت میانجی گر و با حضور بزه دیده و متهم و در صورت ضرورت سایر اشخاص موثر در حصول سازش از قبیل اعضای خانواده، دوستان یا همکاران آنان و نیز حسب مورد اعضای جامعه محلی، نهادهای ذی ربط رسمی، عمومی و یا مردم نهاد، برای حل و فصل اختلاف کیفری با یکدیگر بـه گفتگو و تبادل نظر پرداخته و در صورت حصول توافق، صورت مجلسی تنظیم و برای مقام قضایی مربوط ارسال می شود. ج ـ جامعه محلی: اشخاص یا نهادهایی کـه ممکن است بـه دلیل ارتباط با متهم، بزه دیده و یا تاثیر پذیری از جرم و نتایج آن، بتوانند در فرایند پاسخ دهی بـه جرم، مسئولیت پذیر کردن متهم و جلب رضایت بزه دیده تاثیرگذار باشند. چ ـ صورت مجلس سازش: متنی کـه بـه امضای میانجی گر و طرفین اختلاف می رسد و در آن جزییات توافق طرفین از جمله حقوق و تکالیف آنها بـه روشنی مورد تصریح قرار می گیرد.
