قانون صدور چک مصوب 1355/04/16
ماده 2
اصلاح 1372/08/11 ـ چک های صادر عهده بانک هایی کـه طبق قوانین ایران در داخل کشور دایر شده یا می شوند همچنین شعب آنها در خارج از کشور در حکم اسناد لازم الاجراء است و دارنده چک در صورت مراجعه بـه بانک و عدم دریافت تمام یا قسمتی از وجه آن بـه علت نبودن محل و یا بـه هر علت دیگری کـه منتهی بـه برگشت چک و عدم پرداخت گردد می تواند طبق قوانین و آیین نامه های مربوط بـه اجرای اسناد رسمی وجه چک یا باقی مانده آن را از صادر کننده وصول نماید. برای صدور اجراییه دارنده چک باید عین چک و گواهی نامه مذکور در ماده 3 و یا گواهی نامه مندرج در ماده 4 را بـه اجرای ثبت اسناد محل تسلیم نماید. اجراء ثبت در صورتی دستور اجرا صادر می کند کـه مطابقت امضای چک با نمونه امضای صادر کننده در بانک از طرف بانک گواهی شده باشد. دارنده چک اعم است از کسی کـه چک در وجه او صادر گردیده یا بنام او پشت نویسی شده یا حامل چک (در مورد چک های در وجه حامل) یا قائم مقام قانونی آنان.
تبصره ـ الحاق 1376/04/17 ـ دارنده چک می تواند محکومیت صادر کننده را نسبت بـه پرداخت کلیه خسارات و هزینه های وارد شده کـه مستقیما و بطور متعارف در جهت وصول طلب خود از ناحیه وی متحمل شده است، اعم از آنکه قبل از صدور حکم یا پس از آن باشد از دادگاه تقاضا نماید. در صورتی کـه دارنده چک جبران خسارت و هزینه های مزبور را پس از صدور حکم درخواست کند، باید درخواست خود را بـه همان دادگاه صادر کننده حکم تقدیم نماید. ماده واحده استفساریه:
