قانون صدور چک مصوب 1355/04/16
ماده 14
اصلاح 1372/08/11 ـ صادر کننده چک یا ذی نفع یا قائم مقام قانونی آنها با تصریح بـه این کـه چک مفقود یا سرقت یا جعل شده و یا از طریق کلاهبرداری یا خیانت در امانت یا جرائم دیگری تحصیل گردیده می تواند کتباً دستور عدم پرداخت وجه چک را بـه بانک بدهد بانک پس از احراز هویت دستور دهنده از پرداخت وجه آن خودداری خواهد کرد و در صورت ارائه چک بانک گواهی عدم پرداخت را با ذکر علت اعلام شده صادر و تسلیم می نماید. دارنده چک می تواند علیه کسی کـه دستور عدم پرداخت داده شکایت کند و هر گاه خلاف ادعایی کـه موجب عدم پرداخت شده ثابت گردد دستور دهنده علاوه بر مجازات مقرر در ماده 7 این قانون بـه پرداخت کلیه خسارات وارده بـه دارنده چک محکوم خواهد شد.
تبصره 1 ـ اصلاح 1376/10/14 ـ ذی نفع در مورد این ماده کسی است کـه چک بـه نام او صادر یا ظهرنویسی شده یا چک بـه او واگذار گردیده باشد (یا چک در وجه حامل بـه او واگذار گردیده). در موردی کـه دستور عدم پرداخت مطابق این ماده صادر می شود بانک مکلف است وجه چک را تا تعیین تکلیف آن در مرجع رسیدگی یا انصراف دستور دهنده در حساب مسدودی نگهداری نماید.
تبصره 2 ـ الحاق 1372/08/11 ـ دستور دهنده مکلف است پس از اعلام بـه بانک شکایت خود را بـه مراجع قضایی تسلیم و حداکثر ظرف مدت یک هفته گواهی تقدیم شکایت خود را بـه بانک تسلیم نماید در غیر این صورت پس از انقضاء مدت مذکور بانک از محل موجودی بـه تقاضای دارنده چک وجه آن را پرداخت کند.
تبصره 3 ـ الحاق 1376/10/14 ـ پرداخت چک های تضمین شده و مسافرتی را نمی توان متوقف نمود مگر آنکه بانک صادر کننده نسبت بـه آن ادعای جعل نماید. در این مورد نیز حق دارنده چک راجع بـه شکایت بـه مراجع قضایی طبق مفاد قسمت اخیر ماده 14 محفوظ خواهد بود.
