آیین نامه ماده 23 قانون مجازات اسلامی 1392 مصوب 1393/11/26
ماده 3
اعزام محکومان اقامت اجباری بـه محل تعیین شده بـه عهده نیروی انتظامی یا سایر ضابطین دادگستری است کـه این وظیفه بـه عهده آنان است.
تبصره 1 ـ چنانچه محکوم علیه درخواست کند کـه راساً بـه محل اقامت اجباری عزیمت کند با موافقت قاضی اجرای احکام، می تواند خود را بـه محل اقامت اجباری معرفی کند. در این صورت، قاضی اجرای احکام با اعطای نیابت قضایی، اجرای حکم را از مرجع مجری نیابت درخواست می کند و نسخه ای جهت ارائه بـه آن مرجع تحویل محکوم می شود.
تبصره 2 ـ در صورتی کـه محکوم علیه جهت تحمل حبس در زندان باشد، قاضی اجرای احکام مراتب محکومیت بـه اقامت اجباری را بـه زندان اعلام تا اقدامات مذکور در این ماده و مواد 1 و 2 توسط قاضی ناظر زندان انجام گردد.
تبصره 3 ـ در صورتی کـه محکوم بـه اقامت اجباری، مخفی یا متواری گردد یا از رفتن بـه محل اقامت امتناع نماید، بـه دستور قاضی اجرای احکام بازداشت و تحت مراقبت ماموران انتظامی یا سایر ضابطین دادگستری مربوط، با رعایت مواد 1 و 2 این آیین نامه بـه محل اجرای حکم اعزام می شود.
تبصره 4 ـ در صورتی کـه اعزام محکوم بـه محل اقامت اجباری بـه علت عذر موجه، از قبیل حوادث غیرمترقبه ممکن نباشد، پس از رفع مانع یاد شده اقدام خواهد شد.
تبصره 5 ـ شروع محکومیت اقامت اجباری، از روز حضور در محل بـه نحو مذکور در تبصره 1 و یا حضور وی از طریق اعزام احتساب خواهد شد.
