قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب 1362/04/15
ماده 2
روستا واحد مبداء تقسیمات کشوری است کـه از لحاظ محیط زیستی (وضع طبیعی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی) همگن بوده کـه با حوزه و قلمرو معین ثبتی یا عرفی مستقل کـه حداقل تعداد 20 خانوار یا صد نفر اعم از متمرکز یا پراکنده در آنجا سکونت داشته باشند و اکثریت ساکنان دائمی آن بـه طور مستقیم یا غیرمستقیم به یکی از فعالیت های کشاورزی، دامداری، باغداری بـه طور اعم و صنایع روستائی و صید و یا ترکیبی از این فعالیت ها اشتغال داشته باشند و در عرف بـه عنوان ده، آبادی، دهکده یا قریه نامیده می شده است. تبصره 1 ـ مزرعه نقطه جغرافیائی و محلی است کشاورزی کـه بنا به تعریف روستا نبوده و بدو شکل مستقل و تابع شناخته می شود. تبصره 2 ـ مکان به نقطه ای اطلاق می شود کـه بنا به تعریف روستا نبوده و بیشتر محل انجام فعالیت های غیر کشاورزی (کارخانه، ایستگاه، کارگاه، قهوه خانه و نظایر آنها) است کـه به دو شکل مستقل و تابع شناخته می شود. تبصره 3 ـ مزرعه و مکان تابع در محدوده ثبتی یا عرفی روستای متبوع خود بوده و بـه طور کلی از لحاظ نظام تقسیمات کشوری جزو آن محسوب می شود. تبصره 4 ـ مزرعه و مکان مستقل دارای محدوده ثبتی یا عرفی معین و مستقل بوده و از لحاظ نظامات اداری زیر پوشش واحد تقسیماتی مربوطه حسب مورد می باشد.
