قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب 1362/04/15
ماده 7
شهرستان واحدی از تقسیمات کشوری است با محدوده جغرافیائی معین کـه از بهم پیوستن چند بخش همجوار کـه از نظر عوامل طبیعی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی واحد متناسب و همگنی را بوجود آورده اند.
تبصره 1 ـ حداقل جمعیت شهرستان با در نظر گرفتن وضع پراکندگی و اقلیمی کشور به دو درجه تراکمی بشرح زیر تقسیم می شود.
الف ـ تراکم زیاد 120000 نفر.
ب ـ تراکم متوسط 80000 نفر.
تبصره 2 ـ اصلاح 1389/12/04 ـ در نقاط کم تراکم، دورافتاده، مرزی، جزائری و کویری و نقاط کمتر توسعه یافته (طبق فهرست سالانه دولت) با توجه به کلیه شرایط اقلیمی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی با تصویب هیات وزیران و در موارد استثنائی با تصویب مجلس شورای اسلامی میتواند کمتر از 50 هزار نفر باشد.
تبصره 3 ـ مرکز شهرستان یکی از شهرهای همان شهرستان است کـه مناسبترین کانون طبیعی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی آن محدوده شناخته می شود.
