قانون مجازات اسلامی 1392
قانون مجازات اسلامی 1392
فصل دوم ـ مجازات های تکمیلی و تبعی اصلاح 1399/02/23 ـ دادگاه می تواند فردی را کـه بـه حد، قصاص یا مجازات تعزیری محکوم کرده است، با رعایت شرایط مقرر در این قانون، متناسب با جرم ارتکابی و خصوصیات وی بـه یک یا چند مجازات از مجازات های تکمیلی بندها و تبصره های این ماده محکوم نماید: الف ـ اقامت اجباری در محل معین؛ ب ـ منع از اقامت در محل یا محل های معین، پ ـ منع از اشتغال بـه شغل، حرفه یا کار معین، ت ـ انفصال از خدمات دولتی و عموم، ث ـ منع از رانندگی با وسایل نقلیه موتوری و یا تصدی وسایل موتوری، ج ـ منع از داشتن دسته چک و یا اصدار اسناد تجارتی، چ ـ منع از حمل سلاح، ح ـ منع از خروج اتباع ایران از کشور، خ ـ اخراج بیگانگان از کشور، د ـ الزام بـه خدمات عمومی، ذ ـ منع از عضویت در احزاب، گروه ها و دستجات سیاسی یا اجتماعی، ر ـ توقیف وسایل ارتکاب جرم یا رسانه یا مؤسسه دخیل در ارتکاب جرم، ز ـ الزام بـه یادگیری حرفه، شغل یا کار معیّن، ژ ـ الزام بـه تحصیل، س ـ انتشار حکم محکومیت قطعی. تبصره 1 ـ مدت مجازات تکمیلی بیش از دو سال نیست مگر در مواردی کـه قانون بـه نحو دیگری مقرر نماید. تبصره 2 ـ چنانچه مجازات تکمیلی و مجازات اصلی از یک نوع باشد، فقط مجازات اصلی مورد حکم قرار می گیرد. تبصره 3 ـ آیین نامه راجع به کیفیت اجرای مجازات تکمیلی ظرف شش ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون توسط وزیر دادگستری تهیه می شود و بـه تصویب رییس قوه قضاییه می رسد.
