قانون مجازات اسلامی 1392
قانون مجازات اسلامی 1392
هر گاه مرتکب جرم در حین ارتکاب مجنون باشد یا در جرایم موجب تعزیر پس از وقوع جرم مبتلا بـه جنون شود، چنانچه جنون و حالت خطرناک مجنون با جلب نظر متخصّص، ثابت و آزاد بودن وی مخل نظم و امنیت عمومی باشد، بـه دستور دادستان تا رفع حالت خطرناک در محل مناسب نگهداری می شود. شخص نگهداری شده یا خویشاوندان او می توانند در دادگاه بـه این دستور اعتراض کنند کـه در این صورت، دادگاه با حضور معترض، موضوع را با جلب نظر کارشناس در جلسه اداری رسیدگی می کند و با تشخیص رفع حالت خطرناک در مورد خاتمه اقدام تأمینی و در غیر این صورت در تأیید دستور دادستان، حکم صادر می کند. این حکم قطعی است ولی شخص نگهداری شده یا خویشاوندان وی هر گاه علائم بهبود را مشاهده کردند، حق اعتراض بـه این حکم را دارند. این امر مانع از آن نیست کـه هر گاه بنا بـه تشخیص متخصّص بیماری های روانی، مرتکب درمان شده باشد، برحسب پیشنهاد مدیر محل نگهداری او، دادستان دستور خاتمه اقدام تأمینی را صادر کند. تبصره 1 ـ هر گاه مرتکب یکی از جرایم موجب حد پس از صدور حکم قطعی دچار جنون شود، حد ساقط نمی شود. در صورت عارض شدن جنون قبل از صدور حکم قطعی در حدودی کـه جنبه حق اللهی دارد، تعقیب و محاکمه تا زمان افاقه بـه تأخیر می افتد. نسبت بـه مجازات هایی کـه جنبه حق الناسی دارد، مانند قصاص و دیه و همچنین ضرر و زیان ناشی از جرم، جنون مانع از تعقیب و رسیدگی نیست. تبصره 2 ـ قوه قضاییه موظف است مراکز اقدام تامینی را در هر حوزه قضایی برای نگهداری افراد موضوع این ماده تدارک ببیند. تا زمان شروع بـه کار این اماکن، قسمتی از مراکز روان درمانی بهزیستی یا بیمارستانی موجود بـه این افراد اختصاص داده می شود.
