قانون مجازات اسلامی 1392
قانون مجازات اسلامی 1392
جنایت در موارد زیر عمدی محسوب می شود: الف ـ هر گاه مرتکب با انجام کاری قصد ایراد جنایت بر فرد یا افرادی معیّن یا فرد یا افرادی غیر معین از یک جمع را داشته باشد و در عمل نیز جنایت مقصود یا نظیر آن واقع شود، خواه کار ارتکابی نوعاً موجب وقوع آن جنایت یا نظیر آن بشود، خواه نشود. ب ـ هر گاه مرتکب، عمداً کاری انجام دهد کـه نوعاً موجب جنایت واقع شده یا نظیر آن می گردد، هر چند قصد ارتکاب آن جنایت و نظیر آن را نداشته باشد، ولی آگاه و متوجّه بوده کـه آن کار نوعاً موجب آن جنایت یا نظیر آن می شود. پ ـ هر گاه مرتکب قصد ارتکاب جنایت واقع شده یا نظیر آن را نداشته و کاری را هم کـه انجام داده است، نسبت بـه افراد متعارف نوعاً موجب جنایت واقع شده یا نظیر آن نمی شود، لکن در خصوص مجنیٌ علیه بـه علت بیماری، ضعف، پیری یا هر وضعیت دیگر و یا بـه علّت وضعیت خاص مکانی یا زمانی، نوعاً موجب آن جنایت یا نظیر آن می شود، مشروط بر آنکه مرتکب بـه وضعیت نامتعارف مجنی علیه یا وضعیت خاص مکانی یا زمانی آگاه و متوجه باشد. ت ـ هر گاه مرتکب قصد ایراد جنایت واقع شده یا نظیر آن را داشته باشد، بدون آن کـه فرد یا جمع معینی مقصود وی باشد، و در عمل نیز جنایت مقصود یا نظیر آن واقع شود، مانند اینکه در اماکن عمومی بمب گذاری کند. تبصره 1 ـ در بند (ب) عدم آگاهی و توجه مرتکب باید اثبات گردد و در صورت عدم اثبات، جنایت عمدی است مگر جنایت واقع شده فقط بـه علت حساسیّت زیاد موضع، آسیب واقع شده باشد و حساسیّت زیاد موضع آسیب نیز غالباً شناخته شده نباشد، کـه در این صورت آگاهی و توجه مرتکب باید اثبات شود و در صورت عدم اثبات، جنایت عمدی ثابت نمی شود. تبصره 2 ـ در بند (پ) باید آگاهی و توجه مرتکب بـه این کـه کار نوعاً نسبت بـه مجنی علیه موجب جنایت واقع شده یا نظیر آن می شود؛ ثابت گردد و در صورت عدم اثبات، جنایت عمدی ثابت نمی شود.
