قانون مجازات اسلامی 1392
قانون مجازات اسلامی 1392
در صورتی کـه مجنیٌ علیه دارای یکی از حالات زیر باشد، مرتکب بـه قصاص و پرداخت دیه، محکوم نمی شود: الف ـ مرتکب جرم حدی کـه مستوجب سلب حیات است. ب ـ مرتکب جرم حدی کـه مستوجب قطع عضو است، مشروط بر اینکه جنایت وارد شده، بیش از مجازات حدی او نباشد، در غیر این صورت، مقدار اضافه بر حد، حسب مورد، دارای قصاص و یا دیه و تعزیر است. پ ـ مستحق قصاص نفس یا عضو، فقط نسبت بـه صاحب حق قصاص و بـه مقدار آن قصاص نمی شود. ت ـ متجاوز و کسی کـه تجاوز او قریب الوقوع است و در دفاع مشروع بـه شرح مقرر در ماده (156) این قانون جنایتی بر او وارد شود. ث ـ زانی و زانیه در حال زنا نسبت بـه شوهر زانیه در غیر موارد اکراه و اضطرار بـه شرحی کـه در قانون مقرر است. تبصره 1 ـ اقدام در مورد بندهای (الف)، (ب) و (پ) این ماده بدون اجازه دادگاه جرم است و مرتکب بـه تعزیر مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» محکوم می شود. تبصره 2 ـ در مورد بند (ت) چنانچه نفس دفاع صدق کند ولی از مراتب آن تجاوز شود قصاص منتفی است، لکن مرتکب بـه شرح مقرر در قانون بـه دیه و مجازات تعزیری محکوم می شود.
