قانون مجازات اسلامی 1392

قانون مجازات اسلامی 1392

از بین بردن قسمتی از عضو یا منفعت دارای دیه مقدّر؛ بـه همان نسبت دیه دارد، بـه این ترتیب کـه از بین بردن نصف آن بـه میزان نصف و از بین بردن یک سوم آن بـه میزان یک سوم دارای دیه است، مگر این کـه در قانون ترتیب دیگری مقرر شده باشد. تبصره 1 ـ در مواردی کـه نسبت از بین رفته قابل تشخیص نباشد، اَرش تعیین می شود. تبصره 2 ـ هر گاه جنایت، عضو را در وضعیتی قرار دهد کـه بـه تشخیص کارشناس، مجنیٌ علیه ناگزیر از قطع آن باشد، دیه قطع عضو ثابت می شود.