قانون مجازات اسلامی 1392

قانون مجازات اسلامی 1392

فصل چهارم ـ قواعد عمومی دیه منافع ادله اثبات دیه منافع، همان ادله اثبات دیه اعضاء است. در موارد اختلاف میان مرتکب و مجنیٌ علیه در زوال منفعت یا نقصان آن، چنانچه از طریق اختیار و آزمایش، اقرار، بینه، علم قاضی یا قول کارشناس مورد وثوق، زوال یا نقصان منفعت ثابت نشود، در صورت تحقق لوث، مجنیٌ علیه می تواند با قسّامه بـه نحوی کـه در دیه اعضاء مقرر است، دیه را ثابت کند و چنانچه نسبت بـه بازگشت منفعت زائل یا ناقص شده؛ اختلاف باشد دیه با یک سوگند مجنیٌ علیه ثابت می شود و نیازی بـه قسّامه نیست.