آیین نامه ایمنی در معادن مصوب 1391/11/03
معادن سطحی با بیش از 100 نفر، معادن زیرزمینی غیر زغال سنگ با بیش از 70 نفر و معادن زیرزمینی زغال سنگ با بیش از 50 نفر کارگر در هر نوبت کاری باید از امکانات و نفرات موظف در تشکیلات امداد و نجات برخوردار باشند.
تبصره ـ در معادن با تعداد نفرات کمتر در هر نوبت کاری باید از پرسنل غیر موظف معدن کـه آموزش های لازم برای عملیات امداد و نجات در مواقع بحران را طی نموده اند، استفاده می شود.
گروه امداد و نجات با نظر مسئول ایمنی و بر حسب ضرورت باید مجهز بـه دستگاه های تنفس انفرادی، دستگاه گازسنج مناسب، برانکارد و نظایر آن باشند این دستگاه ها باید مرتباً و در فواصل زمانی مناسب بازدید و آزمایش شده و همیشه برای استفاده آماده باشند.
افراد گروه نجات باید هر سال دو بار مورد معاینه پزشکی قرار گیرند تا در صورتی کـه واجد شرایط نباشند از گروه خارج شده و افراد دیگر بـه جای آنها انتخاب گردند.
در شبکه زیرزمینی معادن باید ایستگاه های کمک های اولیه مناسب، تجهیزات امداد و نجات و نیازهای ضروری تعبیه شود.
تنظیم و طراحی برنامه مقابله با سوانح در تمام معادن الزامی است و باید متناسب با هر معدن توسط سرپرست معدن تهیه و تمرین شود.
بـه استناد مواد 91 و 95 قانون کار جمهوری اسلامی ایران، مسئولیت رعایت مقررات این آیین نامه بر عهده کارفرمای کارگاه بوده و در صورت وقوع هر گونه حادثه بـه دلیل عدم توجه کارفرما بـه الزامات قانونی، مکلف بـه جبران خسارات وارده می باشد.
این آیین نامه مشتمل بر 13 فصل و456 ماده و 11 تبصره در جلسه مورخ 1391/09/20 شورای عالی حفاظت فنی تدوین و در تاریخ 1391/11/03 بـه تصویب وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی رسیده است و 15 روز پس از درج در روزنامه رسمی قابل اجرا می باشد. این آیین نامه جایگزین آیین نامه ایمنی در معادن، مورخ 1379/11/25 شورای عالی حفاظت فنی می گردد.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی
