قانون مدنی مصوب 1314/08/08

هر مالکی نسبت بـه مایملک خود حق همه گونه تصرف و انتفاع دارد مگر در مواردی کـه قانون استثناء کرده باشد.

هیچ مالی را از تصرف صاحب آن نمی توان بیرون کرد مگر بـه حکم قانون.

تمام ثمرات و متعلقات اموال منقوله و غیر منقوله کـه طبعا یا در نتیجه عملی حاصل شده باشد، بالتبع مال مالک اموال مزبوره است.

نما و محصولی کـه از زمین حاصل می شود مال مالک زمین است چه بخودی خود روییده باشد یا بـه واسطه عملیات مالک، مگر اینکه نما یا حاصل از اصله یا حبه غیر حاصل شده باشد. کـه در اینصورت درخت و محصول مال صاحب اصله یا حبه خواهد بود. اگر چه بدون رضای صاحب زمین کاشته شده باشد.

نتاج حیوانات در ملکیت، تابع مادر است و هر کس مالک مادر شد مالک نِتاج آن هم خواهد شد.

تصرف بـه عنوان مالکیت دلیل مالکیت است مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.

تصرفی کـه ثابت شود ناشی از سبب مملّک یا ناقل قانونی نبوده معتبر نخواهد بود.

اگر متصرف فعلی اقرار کند کـه ملک سابقا مال مدعی او بوده است در اینصورت مشارالیه نمی تواند برای رد ادعای مالکیت شخص مزبور بـه تصرف خود استناد کند مگر اینکه ثابت نماید کـه ملک بـه ناقل صحیح بـه او منتقل شده است.

مالکیت زمین مستلزم مالکیت فضای محاذی آن است تا هر کجا بالا رود و همچنین است نسبت بـه زیر زمین بالجمله مالک حق همه گونه تصرف در هوا و قرار دارد مگر آنچه را کـه قانون استثناء کرده باشد.

هر بنا و درخت کـه در روی زمین است و همچنین هر بنا و حفری کـه در زیر زمین است، ملک مالک آن زمین محسوب می شود. مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. فصل دوم ـ در حق انتفاع