قانون مدنی مصوب 1314/08/08

در مورد عدم ایفاء تعهدات از طرف یکی از متعاملین، طرف دیگر نمی تواند ادعای خسارت نماید مگر اینکه برای ایفاء تعهد مدت معینی مقرر شده و مدت مزبور منقضی شده باشد و اگر برای ایفاء تعهد مدتی مقرر نبوده، طرف وقتی می تواند ادعای خسارت نماید کـه اختیار موقع انجام با او بوده و ثابت نماید کـه انجام تعهد را مطالبه کرده است.

متخلف از انجام تعهد وقتی محکوم بـه تادیه خسارت می شود کـه نتواند ثابت نماید کـه عدم انجام بـه واسطه علت خارجی بوده است کـه نمی توان مربوط بـه او نمود.

در صورتی کـه موضوع تعهد تادیه وجه نقدی باشد حاکم می تواند با رعایت ماده 221 مدیون را بـه جبران خسارت حاصله از تاخیر در تادیه دین محکوم نماید.

اگر متعهد بـه واسطه حادثه کـه دفع آن خارج از حیطه اقتدار اوست نتواند از عهده تعهد خود برآید، محکوم بـه تادیه خسارت نخواهد بود.

اگر در ضمن معامله شرط شده باشد کـه در صورت تخلف متخلف مبلغی بـه عنوان خسارت تادیه نماید حاکم نمی تواند او را بـه بیشتر یا کمتر از آن چه کـه ملزم شده است محکوم کند. مبحث سوم ـ در اثر عقود نسبت بـه اشخاص ثالث