قانون مدنی مصوب 1314/08/08

ودیعه عقدی است کـه بـه موجب آن یک نفر مال خود را بـه دیگری می سپارد برای آنکه آنرا مجاناً نگاهدارد. ودیعه گذار مودع و ودیعه گیر را مستودع یا امین می گویند.

در ودیعه؛ قبول امین لازم است اگر چه بـه فعل باشد.

کسی می تواند مالی را بـه ودیعه گذارد کـه مالک یا قائم مقام مالک باشد و یا از طرف مالک صراحه با ضمنا مجاز باشد.

در ودیعه طرفین باید اهلیّت برای معامله داشته باشند و اگر کسی مالی را از کسی دیگر کـه برای معامله اهلیّت ندارد؛ بـه عنوان ودیعه قبول کند، باید آنرا بـه ولیّ او رد نماید و اگر در ید او ناقص یا تلف شود ضامن است.

ودیعه عقدی است جایز.