قانون مدنی مصوب 1314/08/08

قرض عقدی است کـه بـه موجب آن احد طرفین مقدار معینی از مال خود را بـه طرف دیگر تملیک می کند، کـه طرف مزبور مثل آن را از حیث مقدار و جنس و وصف ردّ نماید و در صورت تعذّر ردّ مثل قیمت یوم الردّ را بدهد.

اگر مالی کـه موضوع قرض است بعد از تسلیم تلف یا ناقص شود، از مال مقترض است.

مقترض باید مثل مالی را کـه قرض کرده است؛ ردّ کند، اگر چه قیمت ترقّی یا تنزّل کرده باشد.

اگر برای اداء قرض بـه وجه ملزمی اجلی معین شده باشد، مقترض نمی تواند قبل از انقضاء مدت طلب خود را مطالبه کند.

در موقع مطالبه، حاکم مطابق اوضاع و احوال برای مقترض؛ مهلت یا اقساطی قرار می دهد.

منسوخ 1370 ـ مقترض می تواند بـه وجه ملزمی بـه مقرض وکالت دهد؛ در مدتی کـه قرض بر ذمۀ او باقی است، مقدار معینی از دارایی مدیون را در هر ماه یا در هر سال مجاناً بـه خود منتقل نماید.