قانون مدنی مصوب 1314/08/08

وکالت عقدی است کـه بـه موجب آن یکی از طرفین طرف دیگر را برای انجام امری نایب خود می نماید.

تحقّق وکالت منوط بـه قبول وکیل است.

وکالت ایجاباً و قبولاً بـه هر لفظ یا فعلی کـه دلالت بر آن کند، واقع می شود.

وکالت ممکن است مجانی باشد یا با اجرت.

وکالت ممکن است بـه طور مطلق و برای تمام امور موکل باشد، یا مقید و برای امر یا امور خاصی.

در صورتی کـه وکالت مطلق باشد، فقط مربوط بـه اداره کردن اموال موکل خواهد بود.

وکالت باید در امری داده شود کـه خود موکّل بتواند آن را بجا آورد. وکیل هم باید کسی باشد کـه برای انجام آن امر اهلیّت داشته باشد.

وکیل نمی تواند عملی را کـه از حدود وکالت او خارج است، انجام دهد.

وکیل در محاکمه؛ وکیل در قبض حق نیست، مگر اینکه قرائن دلالت بر آن نماید، و همچنین وکیل در اخذ حق؛ وکیل در مرافعه نخواهد بود.

وکالت در بیع؛ وکالت در قبض ثمن نیست، مگر اینکه قرینه قطعی دلالت بر آن کند.