قانون مدنی مصوب 1314/08/08

هر گاه از تقصیر وکیل خسارتی بـه موکل متوجه شود کـه عرفاً وکیل مسبّب آن محسوب می گردد، مسئول خواهد بود.

وکیل باید در تصرفات و اقدامات خود مصلحت موکل را مراعات نماید، و از آنچه کـه موکّل بالصراحه بـه او اختیار داده یا بر حسب قرائن و عرف و عادت داخل اختیار او است، تجاوز نکند.

وکیل باید حساب مدت وکالت خود را بـه موکل بدهد، و آنچه را کـه بجای او دریافت کرده است، بـه او ردّ کند.

هر گاه برای انجام امر؛ دو یا چند نفر وکیل معین شده باشد، هیچ یک از آنها نمی تواند بدون دیگری یا دیگران دخالت در آن امر بنماید، مگر اینکه هر یک مستقلاً وکالت داشته باشد، در این صورت هر کدام می تواند بـه تنهایی آن امر را بجا آورد.

در صورتی کـه دو نفر بـه نحو اجتماع وکیل باشند، بـه موت یکی از آنها وکالت دیگری باطل می شود.

وکالت در هر امر مستلزم وکالت در لوازم و مقدمات آن نیز هست، مگر اینکه تصریح بـه عدم وکالت باشد.

وکیل در امری نمی تواند برای آن امر بـه دیگری وکالت دهد، مگر اینکه صریحاً یا بـه دلالت قرائن وکیل در توکیل باشد.

اگر وکیل کـه وکالت در توکیل نداشته، انجام امری را کـه در آن وکالت دارد بـه شخص ثالثی واگذار کند، هر یک از وکیل و شخص ثالث در مقابل موکل نسبت بـه خساراتی کـه مسبّب محسوب می شود، مسئول خواهد بود.