قانون مدنی مصوب 1314/08/08

ضامن حقّ رجوع بـه مضمونٌ عنه ندارد، مگر بعد از اداء دین، ولی می تواند در صورتی کـه مضمونٌ عنه ملتزم شده باشد کـه در مدّت معینی برائت او را تحصیل نماید و مدت مزبور هم منقضی شده باشد، رجوع کند.

اگر ضامن با رضایت مضمونٌ له؛ حواله کند بـه کسی کـه دین را بدهد و آن شخص قبول نماید، مثل آنست کـه دین را ادا کرده است و حق رجوع بـه مضمونٌ عنه دارد و همچنین است حواله مضمونٌ له بـه عهده ضامن.

اگر ضامن دین را تادیه کند و مضمونٌ عنه آن را ثانیاً بپردازد، ضامن حق رجوع بـه مضمونٌ له نخواهد داشت، و باید بـه مضمونٌ عنه مراجعه کند و مضمونٌ عنه می تواند از مضمونٌ له آنچه را کـه گرفته است، مسترد دارد.

هر گاه مضمونٌ له فوت شود و ضامن وارث او باشد، حق رجوع بـه مضمونٌ عنه دارد.

اگر ضامن بـه مضمونٌ له کمتر از دین داده باشد، زیاده بر آنچه داده؛ نمی تواند از مدیون مطالبه کند، اگر چه دین را صلح بـه کمتر کرده باشد.

اگر ضامن زیادتر از دین بـه داین بدهد، حق رجوع بـه زیاده ندارد، مگر در صورتی کـه بـه إذن مضمونٌ عنه داده باشد.

هر گاه دین مدّت داشته و ضامن قبل از موعد آن را بدهد، مادام کـه دین حال نشده است، نمی تواند از مدیون مطالبه کند.

در صورتی کـه دین حال باشد، هر وقت ضامن اداء کند، می تواند رجوع بـه مضمونٌ عنه نماید، هر چند ضمان مدت داشته و موعد آن نرسیده باشد، مگر آنکه مضمونٌ عنه إذن بـه ضمان مؤجل داده باشد.

هر گاه مضمونٌ عنه دین را ادا کند، ضامن بریء می شود، هر چند ضامن بـه مضمونٌ عنه إذن در اداء نداده باشد.

هر گاه مضمونٌ له ضامن را از دین ابراء کند، ضامن و مضمونٌ عنه هر دو بریء می شوند.

هر گاه مضمونٌ له ضامن را ابراء یا دیگری مجاناً دین را بدهد، ضامن حق رجوع بـه مضمونٌ عنه ندارد.

ضامنی کـه بـه قصد تبرّع ضمانت کرده باشد، حق رجوع بـه مضمونٌ عنه ندارد.