قانون مدنی مصوب 1314/08/08

هبه عقدی است کـه بـه موجب آن یک نفر مالی را مجاناً بـه کس دیگری تملیک می کند. تملیک کننده واهب، طرف دیگر را متهب، مالی را کـه مورد هبه است عین موهوبه می گویند.

واهب باید برای معامله و تصرف در مال خود اهلیّت داشته باشد.

واهب باید مالک مالی باشد کـه هبه می کند.

هبه واقع نمی شود مگر با قبول و قبض متهب، اعم از اینکه مباشر قبض خود متهب باشد یا وکیل او، و قبض بدون إذن واهب اثری ندارد.

در هبه بـه صغیر یا مجنون یا سفیه، قبض ولی معتبر است.

در صورتی کـه عین موهوبه در ید متهب باشد، محتاج بـه قبض نیست.

هبه ممکن است معوّض باشد و بنابراین واهب می تواند شرط کند کـه متهب مالی را بـه او هبه کند، یا عمل مشروعی را مجاناً بجا آورد.

اگر قبل از قبض واهب یا متهب فوت کند، هبه باطل می شود.

بعد از قبض نیز واهب می تواند بـه ابقاء عین موهوبه از هبه رجوع کند، مگر در موارد ذیل: 1 ـ در صورتی کـه متهب پدر یا مادر یا اولاد واهب باشد؛ 2 ـ در صورتی کـه هبه معوض بوده و عوض هم داده شده باشد؛ 3 ـ در صورتی کـه عین موهوبه از ملکیّت متهب خارج شده یا متعلق حق غیر واقع شود، خواه قهراً؛ خواه اختیاراً مثل اینکه عین موهوبه بـه رهن داده شود؛ 4 ـ در صورتی کـه در عین موهوبه تغییری حاصل شود.

در صورت رجوع واهب، نماآت عین موهوبه؛ اگر متصل باشد مال واهب و اگر منفصل باشد، مال متهب خواهد بود.

بعد از فوت واهب یا متهب، رجوع ممکن نیست.

هر گاه دائن طلب خود را بـه مدیون ببخشد، حق رجوع ندارد.

اگر کسی مالی را بـه عنوان صدقه بـه دیگری بدهد، حق رجوع ندارد.