قانون مدنی مصوب 1314/08/08

وصیت بر دو قسم است: تملیکی و عهدی.

وصیت تملیکی عبارت است از اینکه کسی عین یا منفعتی را از مال خود برای زمان بعد از فوتش بـه دیگری مجاناً تملیک کند. وصیت عهدی عبارت است از اینکه شخصی یک یا چند نفر را برای انجام امر یا اموری یا تصرفات دیگری مامور می نماید. وصیت کننده موصی، کسی کـه وصیت تملیکی بـه نفع او شده است موصی له، مورد وصیت موصی بـه و کسی کـه بـه موجب وصیت عهدی؛ ولی بر مورد ثلث یا بر صغیر قرار داده می شود، وصی نامیده می شود.

تملیک بـه موجب وصیّت؛ محقق نمی شود مگر با قبول موصی له پس از فوت موصی.

هر گاه موصی له غیر محصور باشد، مثل اینکه وصیّت برای فقرا یا امور عام المنفعه شود، قبول شرط نیست.

قبول موصی له قبل از فوت موصی؛ موثر نیست و موصی می تواند از وصیّت خود رجوع کند، حتی در صورتی کـه موصی له موصی بـه را قبض کرده باشد.

نسبت بـه موصی له؛ ردّ یا قبول وصیّت بعد از فوت موصی معتبر است. بنابراین اگر موصی له قبل از فوت موصی وصیّت را ردّ کرده باشد، بعد از فوت می تواند آن را قبول کند و اگر بعد از فوت آن را قبول و موصی بـه را قبض کرد، دیگر نمی تواند آن را رد کند. لیکن اگر قبل از فوت قبول کرده باشد، بعد از فوت قبول ثانوی لازم نیست.

اگر موصی له صغیر یا مجنون باشد، ردّ یا قبول وصیّت؛ با ولیّ خواهد بود

موصی له می تواند وصیّت را نسبت بـه قسمتی از موصی بـه؛ قبول کند. در این صورت وصیّت نسبت بـه قسمتی کـه قبول شده، صحیح و نسبت بـه قسمت دیگر باطل می شود.

ورثه موصی نمی تواند در موصی بـه تصرف کند، مادام کـه موصی له ردّ یا قبول خود را بـه آنها اعلام نکرده است. اگر تأخیر این اعلام موجب تضرّر ورثه باشد، حاکم موصی له را مجبور می کند کـه تصمیم خود را معین نماید.

در وصیّت عهدی قبول شرط نیست، لیکن وصی می تواند مادام کـه موصی زنده است، وصایت را ردّ کند و اگر قبل از فوت موصی ردّ نکرد، بعد از آن حق ردّ ندارد، گر چه جاهل بر وصایت بوده باشد.