قانون مدنی مصوب 1314/08/08

ارث بـه موت حقیقی یا بـه موت فرضی مورث تحقق پیدا می کند.

مالکیّت ورثه نسبت بـه ترکه متوفی مستقر نمی شود مگر پس از اداء حقوق و دیونی کـه بـه ترکه میّت تعلق گرفته.

حقوق و دیونی کـه بـه ترکه میّت تعلّق می گیرد و باید قبل از تقسیم آن اداء شود، از قرار ذیل است: 1 ـ قیمت کفن میّت و حقوقی کـه متعلق است بـه اعیان ترکه؛ مثل عینی کـه متعلق رهن است؛ 2 ـ دیون و واجبات مالی متوفّی؛ 3 ـ وصایای میّت تا ثلث ترکه بدون اجازه ورثه و زیاده بر ثلث با اجازه آنها.

حقوق مزبوره در ماده قبل باید بـه ترتیبی کـه در ماده مزبوره مقرر است؛ تادیه شود و مابقی اگر باشد، بین وراث تقسیم گردد.

هر گاه ورثه نسبت بـه اعیان ترکه معاملاتی نمایند، مادام کـه دیون متوفی تأدیه نشده است، معاملات مزبوره نافذ نبوده و دیّان می توانند آن را بر هم زنند.

اموال غایب مفقودالاثر تقسیم نمی شود، مگر بعد از ثبوت فوت او یا انقضاء مدتی کـه عادتاً چنین شخصی زنده نمی ماند.

اگر تاریخ فوت اشخاصی کـه از یکدیگر ارث می برند؛ مجهول و تقدّم و تأخّر هیچ یک معلوم نباشد، اشخاص مزبور از یکدیگر ارث نمی برند، مگر آنکه موت بـه سبب غرق یا هدم واقع شود، کـه در این صورت از یکدیگر ارث می برند.

اگر اشخاصی کـه بین آنها توارث باشد؛ بمیرند و تاریخ فوت یکی از آنها معلوم و دیگری از حیث تقدّم و تأخر مجهول باشد، فقط آنکه تاریخ فوتش مجهول است، از آن دیگری ارث می برد.