قانون مدنی مصوب 1314/08/08

اقامتگاه هر شخصی عبارت از محلی است کـه شخص در آنجا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نیز در آنجا باشد. اگر محل سکونت شخصی غیر از مرکز مهم امور او باشد، مرکز امور او اقامتگاه محسوب است. اقامتگاه اشخاص حقوقی مرکز عملیات آنها خواهد بود.

هیچ کس نمی تواند بیش از یک اقامتگاه داشته باشد.

تغییر اقامتگاه بـه وسیلۀ سکونت حقیقی در محل دیگر بـه عمل می آید، مشروط بر اینکه مرکز مهم امور او نیز بـه همان محل انتقال یافته باشد.

اقامتگاه زن شوهر دار همان اقامتگاه شوهر است، معذالک زنی کـه شوهر او اقامتگاه معلومی ندارد و همچنین زنی که با رضایت شوهر خود و یا با اجازه محکمه؛ مسکن علی حدّه اختیار کرده، می تواند اقامتگاه شخصی علی حدّه نیز داشته باشد.

اقامتگاه صغیر و محجور همان اقامتگاه ولی یا قیم آنها است.

اقامتگاه مأمورین دولتی محلی است کـه در آنجا مأموریت ثابت دارند.

اقامتگاه افراد نظامی کـه در ساخلو هستند محل ساخلو آنهاست.

اگر اشخاص کبیر کـه معمولاً نزد دیگری کار یا خدمت می کنند، در منزل کارفرما یا مخدوم خود سکونت داشته باشند، اقامتگاه آنها؛ همان اقامتگاه کارفرما یا مخدوم آنها خواهد بود.

اگر ضمن معامله یا قراردادی طرفین معامله یا یکی از آنها برای اجرای تعهدات حاصله از آن معامله، محلی غیر از اقامتگاه حقیقی خود انتخاب کرده باشد، نسبت بـه دعاوی راجعه بـه آن معامله؛ همان محلی کـه انتخاب شده است، اقامتگاه او محسوب خواهد شد و هم چنین است در صورتی کـه برای ابلاغ اوراق دعوی و احضار و اخطار محلی را غیر از اقامتگاه حقیقی خود معین کند.