قانون مدنی مصوب 1314/08/08

نکاح با اقارب نسبی ذیل ممنوع است، اگر چه قرابت حاصل از شبهه یا زنا باشد: 1 ـ نکاح با پدر و اجداد و با مادر و جدات هر قدر کـه بالا برود؛ 2 ـ نکاح با اولاد هر قدر کـه پایین برود؛ 3 ـ نکاح با برادر و خواهر و اولاد آنها تا هر قدر کـه پایین برود؛ 4 ـ نکاح با عمات و خالات خود و عمات و خالات پدر و مادر و اجداد و جدات.

قرابت رضاعی از حیث حرمت نکاح در حکم قرابت نسبی است، مشروط بر اینکه: اولاً شیر زن از حمل مشروع حاصل شده باشد؛ ثانیاً شیر مستقیما از پستان مکیده شده باشد؛ ثالثاً طفل لااقل یک شبآنه روز و یا 15دفعه متوالی شیر کامل خورده باشد، بدون اینکه در بین غذای دیگر یا شیر زن دیگر را بخورد؛ رابعاً شیر خوردن طفل قبل از تمام شدن دو سال از تولد او باشد؛ خامساً مقدار شیری کـه طفل خورده است از یک زن و از یک شوهر باشد. بنابراین اگر طفل در شبانه روز مقداری از شیر یک زن و مقداری از شیر زن دیگر بخورد، موجب حرمت نمی شود، اگرچه شوهر آن دو زن یکی باشد و همچنین اگر یک زن یک دختر و یک پسر رضاعی داشته باشد کـه هر یک را از شیر متعلق بـه شوهر دیگر شیر داده باشد، آن پسر و یا آن دختر برادر و خواهر رضاعی نبوده و ازدواج بین آن ها از این حیث ممنوع نمی باشد.

نکاح بین اشخاص ذیل بـه واسطه مصاهره ممنوع دائمی است: 1 ـ بین مرد و مادر و جدات زن؛ از هر درجه کـه باشد؛ اعم از نسبی و رضاعی؛ 2 ـ بین مرد و زنی کـه سابقاً زن پدر و یا زن یکی از اجداد یا زن پسر یا زن یکی از احفاد او بوده است هر چند قرابت رضاعی باشد؛ 3 ـ بین مرد با اناث از اولاد زن از هر درجه کـه باشد، ولو رضاعی؛ مشروط بر اینکه بین زن و شوهر زناشویی واقع شده باشد

جمع بین دو خواهر ممنوع است، اگرچه بـه عقد منقطع باشد.

هیچ کس نمی تواند دختر برادر زن و یا دختر خواهر زن خود را بگیرد، مگر با اجازه زن خود.

هر کس زن شوهردار را با علم بـه وجود علقه زوجیت و حرمت نکاح و یا زنی را کـه در عدّه طلاق و یا در عدّه وفات است، با علم بـه عدّه و حرمت نکاح برای خود عقد کند، عقد باطل و آن زن مطلقاً بر آن شخص حرام موبد می شود.

حکم مذکور در ماده فوق در موردی نیز جاری است کـه عقد از روی جهل بـه تمام یا یکی از امور مذکوره فوق بوده و نزدیکی هم واقع شده باشد. در صورت جهل و عدم وقوع نزدیکی، عقد باطل ولی حرمت ابدی حاصل نمی شود.

تفریقی کـه با لعان حاصل می شود، موجب حرمت ابدی است.

عقد در حال احرام باطل است و با علم بـه حرمت، موجب حرمت ابدی است.

زنای با زن شوهردار یا زنی کـه در عدّه رجعیّه است، موجب حرمت ابدی است.

نزدیکی بـه شبهه و زنا؛ اگر سابق بر نکاح باشد، از حیث مانعیّت نکاح در حکم نزدیکی با نکاح صحیح است، ولی مبطل نکاح سابق نیست.

اگر کسی با پسری عمل شنیع کند، نمی تواند مادر یا خواهر یا دختر او را تزویج کند.

زنی کـه سه مرتبه متوالی زوجه یک نفر بوده و مطلّقه شده، بر آن مرد حرام می شود، مگر اینکه بـه عقد دائم بـه زوجیت مردی دیگری درآمده و پس از وقوع نزدیکی با او، بـه واسطه طلاق یا فسخ یا فوت فراق حاصل شده باشد.

زن هر شخصی کـه بـه نه طلاق؛ کـه شش تای آن عدّی است؛ مطلّقه شده باشد، بر آن شخص حرام مؤبد می شود.

نکاح مسلمه با غیر مسلم جایز نیست.

ازدواج زن ایرانی با تبعه خارجه؛ در مواردی هم کـه مانع قانونی ندارد، موکول بـه إجازه مخصوص از طرف دولت است.

دولت می تواند ازدواج بعضی از مستخدمین و مامورین رسمی و محصلین دولتی را با زنی کـه تبعه خارجه باشد؛ موکول بـه اجازه مخصوص نماید.