قانون مدنی مصوب 1314/08/08

نکاح واقع می شود بـه ایجاب و قبول بـه الفاظی کـه صریحاً دلالت بر قصد ازدواج نماید.

ایجاب و قبول ممکن است از طرف خود مرد و زن صادر شود و یا از طرف اشخاصی کـه قانوناً حق عقد دارند.

عاقد باید عاقل و بالغ و قاصد باشد.

توالی عرفی ایجاب و قبول شرط صحت عقد است.

هر گاه یکی از متعاقدین یا هر دو لال باشند، عقد بـه اشاره از طرف لال نیز واقع می شود، مشروط بر اینکه بطور وضوح حاکی از انشاء عقد باشد.

تعیین زن و شوهر بـه نحوی کـه برای هیچ یک از طرفین در شخص طرف دیگر شبهه نباشد، شرط صحت نکاح است.

تعلیق در عقد موجب بطلان است.

شرط خیار فسخ نسبت بـه عقد نکاح باطل است، ولی در نکاح دائم شرط خیار نسبت بـه صداق جایز است، مشروط بر اینکه مدت آن معین باشد و بعد از فسخ؛ مثل آنست کـه اصلاً مهر ذکر نشده باشد.

رضای زوجین؛ شرط نفوذ عقد است و هر گاه مُکره بعد از زوال کُره عقد را اجازه کند، نافذ است، مگر اینکه اکراه بـه درجه ای بوده کـه عاقد فاقد قصد باشد.