قانون مدنی مصوب 1314/08/08

اقرار؛ عبارت از اخبار بـه حقّی است برای غیر بر ضرر خود.

اقرار واقع می شود بـه هر لفظی کـه دلالت بر آن نماید.

اشاره شخص لال کـه صریحاً حاکی از اقرار باشد، صحیح است.

اقرار کننده باید بالغ و عاقل و قاصد و مختار باشد. بنابراین اقرار صغیر و مجنون در حال دیوانگی و غیر قاصد و مُکره مؤثر نیست.

اقرار سفیه در امور مالی مؤثر نیست.

اقرار مفلس و ورشکسته نسبت بـه اموال خود بر ضرر دیّان نافذ نیست.

اقرار مدعی افلاس و ورشکستگی در امور راجعه بـه اموال خود، بـه ملاحظه حفظ حقوق دیگران، منشاء اثر نمی شود، تا افلاس یا عدم افلاس او معیّن گردد.

در مقرٌّله اهلیّت شرط نیست، لیکن بر حسب قانون باید بتواند دارای آنچه کـه بـه نفع او اقرار شده است، بشود.

اقرار بـه نفع متوفّی درباره ورثه او مؤثر خواهد بود.

اقرار معلّق مؤثر نیست.

اقرار بـه امری کـه عقلاً یا عادتاً ممکن نباشد و یا بر حسب قانون صحیح نیست، اثری ندارد.

اقرار برای حمل، در صورتی مؤثر است کـه زنده متولّد شود.

مقرٌّله اگر بـه کلی مجهول باشد، اقرار اثری ندارد و اگر فی الجمله معلوم باشد، مثل اقرار برای یکی از دو نفر معیّن، صحیح است.

در صحّت اقرار؛ تصدیق مقرٌّله شرط نیست، لیکن اگر مفاد اقرار را تکذیب کند، اقرار مزبور در حقّ او اثری نخواهد داشت.

اقرار بـه نسبت در صورتی صحیح است کـه اولاً تحقّق نسب بر حسب عادت و قانون ممکن باشد؛ ثانیا کسی کـه بـه نسب او اقرار شده؛ تصدیق کند، مگر در مورد صغیری کـه اقرار بر فرزندی او شده، بـه شرط آنکه منازعی در پیش نباشد.

اختلاف مقرّ و مقرٌّله در سبب اقرار، مانع صحّت اقرار نیست.