قانون مدنی مصوب 1314/08/08

هر کس اقرار بـه حقی برای غیر کند، ملزم بـه اقرار خود خواهد بود.

اگر کذب اقرار نزد حاکم ثابت شود، آن اقرار اثری نخواهد داشت.

انکار بعد از اقرار مسموع نیست، لیکن اگر مقر ادعا کند کـه اقرار او فاسد یا مبنی بر اشتباه یا غلط بوده؛ شنیده می شود و همچنین است در صورتی کـه برای اقرار خود عذری ذکر کند کـه قابل قبول باشد، مثل اینکه بگوید اقرار بـه گرفتن وجه در مقابل سند یا حواله بوده کـه وصول نشده، لیکن دعاوی مذکوره مادامی کـه اثبات نشده مضرّ باقرار نیست.

---

اقرار هر کس فقط نسبت بـه خود آن شخص و قائم مقام او نافذ است و در حق دیگری نافذ نیست، مگر در موردی کـه قانون آن را ملزم قرار داده باشد.

اقرار شفاهی واقع در خارج از محکمه را در صورتی می توان بـه شهادت شهود اثبات کرد کـه اصل دعوی بـه شهادت شهود قابل اثبات باشد و یا ادلّه و قرائنی بر وقوع اقرار موجود باشد.

اقرار کتبی در حکم اقرار شفاهی است.

قید دِین در دفتر تجّار بـه منزله اقرار کتبی است.

اگر موضوع اقرار در محکمه مقیّد بـه قید یا وصفی باشد، مقرٍّله نمی تواند آن را تجزیه کرده از قسمتی از آنکه بـه نفع او است بر ضرر مقر استفاده نماید و از جزء دیگران صرف نظر کند.

اگر اقرار دارای دو جز مختلف أثر باشد کـه ارتباط تامّی با یکدیگر داشته باشند؛ مثل اینکه مدعیٌ علیه اقرار بـه أخذ وجه از مدعی نموده و مدعی رد شود، مطابق ماده 1134 اقدام خواهد شد.