قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21
ماده 295
مهلت واخواهی از أحکام غیابی برای کسانی کـه مقیم کشورند، بیست روز و برای کسانی کـه خارج از کشور اقامت دارند، دو ماه از تاریخ ابلاغ واقعی خواهد بود، مگر اینکه معترض بـه حکم؛ ثابت نماید عدم اقدام به واخواهی در این مهلت به دلیل عذر موجّه بوده است. در این صورت باید دلایل موجّه بودن عذر خود را ضمن دادخواست واخواهی بـه دادگاه صادرکننده رأی اعلام نماید. اگر دادگاه إدعا را موجّه تشخیص داد، قرار قبول دادخواست واخواهی را صادر و اجرای حکم نیز متوقّف می شود. جهات زیر عذر موجّه محسوب می گردد: 1 ـ مرضی کـه مانع از حرکت است؛ 2 ـ فوت یکی از والدین یا همسر یا اولاد؛ 3 ـ حوادث قهریه از قبیل سیل، زلزله و حریق کـه بر اثر آن تقدیم دادخواست واخواهی در مهلت مقرر ممکن نباشد؛ 4 ـ توقیف یا حبس بودن بـه نحوی کـه نتوان در مهلت مقرر دادخواست واخواهی تقدیم کرد؛ تبصره 1 ـ چنانچه ابلاغ واقعی بـه شخص محکومٌ علیه میّسر نباشد و ابلاغ قانونی به عمل آید، آن ابلاغ معتبر بوده و حکم غیابی پس از إنقضاء مهلت قانونی و قطعی شدن به موقع اجرا گذارده خواهد شد. در صورتی کـه حکم؛ ابلاغ واقعی نشده باشد و محکومٌ علیه مدعی عدم إطلاع از مفاد رأی باشد، می تواند دادخواست واخواهی بـه دادگاه صادرکننده حکم غیابی تقدیم دارد. دادگاه بدواً خارج از نوبت در این مورد رسیدگی نموده قرار رد یا قبول دادخواست را صادر می کند. قرار قبول دادخواست مانع اجرای حکم خواهد بود. تبصره 2 ـ اجرای حکم غیابی منوط بـه معرفی ضامن معتبر یا إخذ تأمین متناسب از محکومٌ له خواهد بود. مگر اینکه دادنامه یا اجرائیه به محکومٌ علیه غایب ابلاغ واقعی شده و نامبرده در مهلت مقرر از تاریخ ابلاغ دادنامه واخواهی نکرده باشد. تبصره 3 ـ تقدیم دادخواست خارج از مهلت یاد شده، بدون عذر موجّه قابل رسیدگی در مرحله تجدیدنظر برابر مقررات مربوط بـه آن مرحله می باشد.
