قانون کنوانسیون ارتباطات الکترونیکی در قراردادهای بین المللی مصوب 1402/06/29

ماده 6

مکان طرفهای قرارداد

1ـ از نظر این معاهده (کنوانسیون)، چنین فرض می شود که محل کسب و کار یک طرف قرارداد، مکانی است که توسط آن طرف قرارداد تعیین شده است؛ مگر اینکه طرف دیگر اثبات کند که طرف معرفی کننده نشانی، در آنجا محل کسب وکار ندارد.

2ـ اگر یکی از طرفهای قرارداد محل کسب و کار را تعیین نکند و بیش از یک محل کسب و کار داشته باشد، در این صورت محل کسب و کار از نظر این معاهده (کنوانسیون)، مکانی است که با توجه به اوضاع و شرایطی که برای طرفها در هر زمانی پیش از یا همزمان با انعقاد قرارداد، شناخته شده یا در نظر داشته اند، نزدیکترین ارتباط را با قرارداد مربوط دارد.

3ـ اگر شخص حقیقی محل کسب و کار نداشته باشد، اقامتگاه معمول او به عنوان محل کسب و کار وی شناخته می شود.

4ـ هیچ مکانی صرفاً محل کسب و کار محسوب نمی شود به دلیل اینکه: الف) محلی می باشد که استقرار تجهیزات و فناوری پشتیبان سامانه اطلاعاتی که توسط یک طرف قرارداد در ارتباط با شکل گیری قرارداد مورد استفاده قرار گرفته است، یا ب) محلی می باشد که می تواند سامانه اطلاعاتی برای دیگر طرفهای قرارداد در دسترس باشد.

5 ـ صرف این واقعیت که یک طرف از یک نام دامنه یا نشانی رایانامه (پست الکترونیکی) که به کشور مشخصی متصل است، استفاده می کند، نمی تواند اماره ای باشد که محل کسب و کار آن طرف در آن کشور قرار دارد.