در این آیین نامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می روند:

الف ـ قانون: قانون جهش تولید مسکن مصوب1400؛

ب ـ بافت فرسوده: بافت موضوع بند (الف) ماده (2) قانون حمایت از احیاء، بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری مصوب 1389؛

پ ـ سکونت گاه های غیررسمی: سکونت گاه های موضوع بند (3) ماده (1) سند ملی توانمندسازی و ساماندهی سکونت گاه های غیررسمی موضوع تصویب نامه شماره 193400/ت56835هـ مورخ 1402/10/23؛

ت ـ آماده سازی زمین: در شهرهای جدید مطابق با بند (7) ماده (1) آیین نامه اجرایی قانون ایجاد شهرهای جدید موضوع تصویب نامه شماره 6892/ت26822هـ مورخ 1382/6/24 با اصلاحات بعدی و در سایر شهرها مطابق با موضوع بند (6) ماده (1) آیین نامه اجرایی قانون ساماندهی و حمایت از تولید و عرضه مسکن موضوع تصویب نامه شماره 24198/ت41527ک مورخ 1388/2/7؛

ث ـ دستگاه ها: دستگاه های موضوع ماده (10) قانون؛

ج ـ دستگاه واگذارکننده : وزارت راه و شهرسازی و کلیه دستگاه های تابعه و وابسته از جمله سازمان ملی زمین و مسکن، شرکت بازآفرینی شهری ایران، شرکت عمران شهرهای جدید؛

چ ـ قرارداد: کلیه قراردادهای واگذاری زمین توسط دستگاه واگذارکننده زمین (اعم از واگذاری عین یا منافع) که متضمن تعهد اجرای طرح (پروژه) ساختمانی می باشد.

ح ـ طرح (پروژه) ساختمانی: طرح (پروژه) ای که باید بر روی اراضی موضوع این آیین نامه مطابق مفاد قرارداد اجرا شود.

خ ـ طرف قرارداد: شخص حقیقی یا حقوقی دارنده قرارداد که اراضی دولتی طبق قرارداد برای اجرای طرح (پروژه) ساختمانی به وی واگذار شده است.

د ـ شرط انفساخ: شرط مندرج در قرارداد که در صورت عدم ایفای تعهد مطابق مفاد قرارداد در مهلت مقرر موجب انفساخ قرارداد می شود.