قانون کار مصوب 1369/08/29
فصل اول - تعاریف کلی و اصول (1 - 6)
فصل اول - تعاریف کلی و اصول (1 - 6)
کلیه کارفرمایان، کارگران، کارگاه ها، مؤسسات تولیدی، صنعتی، خدماتی و کشاورزی مکلف بـه تبعیت از این قانون می باشند.
کارگر از لحاظ این قانون کسی است کـه بـه هر عنوان در مقابل دریافت حق السعی اعم از مزد، حقوق، سهم سود و سایر مزایا بـه درخواست کارفرما کار می کند.
کارفرما شخصی است حقیقی یا حقوقی کـه کارگر بـه درخواست و بـه حساب او در مقابل دریافت حق السعی کار می کند. مدیران و مسئولان و بـه طور عموم کلیه کسانی کـه عهده دار اداره کارگاه هستند نماینده کارفرما محسوب می شوند و کارفرما مسئول کلیه تعهداتی است کـه نمایندگان مذکور در قبال کارگر بـه عهده می گیرند. در صورتی کـه نماینده کارفرما خارج از اختیارات خود تعهدی بنماید و کارفرما آن را نپذیرد در مقابل کارفرما ضامن است.
کارگاه محلی است کـه کارگر بـه درخواست کارفرما یا نماینده او در آنجا کار می کند، از قبیل مؤسسات صنعتی، کشاورزی، معدنی، ساختمانی، ترابری، مسافربری، خدماتی، تجاری، تولیدی، اماکن عمومی و امثال آن ها.
کلیه تاسیساتی کـه بـه اقتضای کار متعلق بـه کارگاه اند، از قبیل نمازخانه، ناهارخوری، تعاونی ها، شیرخوارگاه، مهد کودک، درمانگاه، حمام، آموزشگاه حرفه ای، قرائت خانه، کلاس های سوادآموزی و سایر مراکز آموزشی و اماکن مربوط بـه شورا و انجمن اسلامی و بسیج کارگران، ورزشگاه و وسایل ایاب و ذهاب و نظایر آن ها جزء کارگاه می باشند.
کلیه کارگران، کارفرمایان، نمایندگان آنان و کار آموزان و نیز کارگاه ها مشمول مقررات این قانون می باشند.
بر اساس بند چهار اصل چهل و سوم و بند شش اصل دوم و اصول نوزدهم، بیستم و بیست و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اجبار افراد بـه کار معین و بهره کشی از دیگری ممنوع و مردم ایران از هر قوم و قبیله کـه باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند این ها سبب امتیاز نخواهد بود و همه افراد اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و هر کس حق دارد شغلی را کـه بـه آن مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند.