قانون داوری تجاری بین المللی مصوب 1376/06/26
ماده 16
اتخاذ تصمیم در مورد صلاحیت 1- «داور» می تواند در مورد صلاحیت خود و همچنین درباره وجود و یا اعتبار موافقت نامه داوری اتخاذ تصمیم کند. شرط داوری کـه بـه صورت جزیی از یک قرارداد باشد از نظر اجرای این قانون بـه عنوان موافقت نامه ای مستقل تلقی می شود، تصمیم «داور» در خصوص بطلان و ملغی الاثر بودن قرارداد فی نفسه بـه منزله عدم اعتبار شرط داوری مندرج در قرارداد نخواهد بود. 2- ایراد بـه صلاحیت «داور» نباید موخر از تسلیم لایحه دفاعیه باشد. صرف تعیین «داور» و یا مشارکت در تعیین وی توسط هر یک از طرفین مانع از ایراد صلاحیت نخواهد بود ایراد بـه خروج «داور» از حدود صلاحیت در جریان رسیدگی داوری باید بـه محض بروز آن عنوان شود «داور» می تواند در هر کدام از موارد مذکور، ایراد خارج از موعد را نیز بپذیرد، مشروط بر آنکه تاخیر را موجه تشخیص دهد. 3- در صورت ایراد بـه اصل صلاحیت و یا بـه وجود و یا اعتبار موافقت نامه داوری (جز در صورتی کـه طرفین بـه نحو دیگر توافق کرده باشند) «داور» باید بـه عنوان یک امر مقدماتی، قبل از ورود بـه ماهیت دعوی نسبت بـه آن اتخاذ تصمیم کند، اتخاذ تصمیم در مورد ایراد خروج «داور» از حدود صلاحیت کـه سبب آن در حین رسیدگی حادث شود ممکن است در ضمن رای ماهوی بـه عمل آید. چنانچه «داور» بعنوان یک امر مقدماتی بـه صلاحیت خود نظر بدهد، هر یک از طرفین می تواند ظرف سی (30) روز پس از وصول ابلاغیه آن از دادگاه مندرج در ماده (6) درخواست کند کـه نسبت بـه موضوع رسیدگی و اتخاذ تصمیم نماید. مادام کـه درخواست مزبور در دادگاه تحت رسیدگی است «داور» می تواند بـه رسیدگی خود ادامه دهد و رای نیز صادر کند.
