قانون گذرنامه مصوب 1351/12/10
فصل اول – کلیات
گذرنامه سندی است کـه از طرف ماموران صلاحیتدار دولت شاهنشاهی مذکور در این قانون برای مسافرت اتباع ایران به خارج و یا اقامت در خارج و یا مسافرت از خارج به ایران داده می شود.
اتباع ایران برای خروج از کشور و یا اقامت در خارج و یا مسافرت از خارج به ایران باید تحصیل گذرنامه نمایند. صدور گذرنامه منوط به ارائه اسنادی است کـه هویت و تابعیت ایرانی تقاضا کننده را ثابت نماید. اسناد مزبور به موجب آئین نامه اجرائی این قانون تعیین خواهد شد.
خروج از کشور بدون ارائه گذرنامه یا مدارک مسافرت مذکور در این قانون ممنوع است.
منسوخ توسط قانون امور گمرکی 1390/08/22 ـ ورود به کشور و یا خروج از آن فقط از نقاطی کـه بنا به پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیات وزیران تعیین و آگهی خواهد شد مجاز است.
بازرسی گذرنامه و مدارک مسافرت و رسیدگی به آنها در مرز با شهربانی کل کشور و در نقاطی کـه شهربانی نباشد به عهده ژاندارمری کل کشور است. ماموران مربوط مکلفند از ورود افرادی کـه فاقد گذرنامه یا مدارک لازم برای ورود به ایران باشند جلوگیری نمایند.
تبصره ـ اصلاح 1358 ـ در مواردیکه افرادی فاقد گذرنامه و یا مدارک مسافرت برای مراجعه به ایران باشند در صورتیکه تابعیت ایرانی و یا ایرانی آنان محرز شود با رعایت ماده 20 این قانون مکلفند برگ بازگشت به ایران را از ماموریت های سیاسی یا کنسولی جمهوری اسلامی ایران در خارجه دریافت نمایند. ضوابط تشخیص و ایرانی بودن این قبیل اشخاص به موجب آئین نامه اجرائی این قانون تعیین خواهد شد.
متن سابق: تبصره ـ در مواردی کـه افرادی فاقد گذرنامه و یا مدارک مسافرت برای مراجعت به ایران باشند در صورتی کـه تابعیت ایرانی و یا ایرانی بودن آنان محرز شود مامورین مربوط می توانند اجازه ورود به ایران را بدهند. ضوابط تشخیص و ایرانی بودن این قبیل اشخاص به موجب آئین نامه اجرایی این قانون تعیین خواهد شد.
