قانون مدنی مصوب 1314/08/08
ماده 988
اتباع ایران نمی توانند تبعیّت خود را ترک کنند، مگر بـه شرایط ذیل: 1 ـ بـه سن 25 سال تمام رسیده باشند. 2 ـ هیات وزرا خروج از تابعیّت آنان را اجازه دهد. 3 ـ قبلا تعهد نمایند کـه در ظرف یک سال از تاریخ ترک تابعیت حقوق خود را بر اموال غیر منقول کـه در ایران دارا می باشند و یا ممکن است بالوراثه دارا شوند ولو قوانین ایران اجازه تملّک آن را بـه اتباع خارجه بدهد، بـه نحوی از انحاء بـه اتباع ایرانی منتقل کنند. زوجه و اطفال کسی کـه بر طبق این ماده ترک تابعیّت می نمایند، اعم از اینکه اطفال مزبور صغیر یا کبیر باشند، از تبعیت ایرانی خارج نمی گردد مگر اینکه اجازه هیات وزرا شامل آنها هم باشد. 4- خدمت تحت السلاح خود را انجام داده باشند. تبصره الف ـ اصلاح 1348 ـ کسانی کـه بر طبق این ماده مبادرت بـه تقاضای ترک تابعیّت ایران و قبول تابعیت خارجی می نمایند، علاوه بر اجرای مقرراتی کـه ضمن بند (3) از این ماده درباره آنان مقرر است، باید ظرف مدت سه ماه از تاریخ صدور سند ترک تابعیّت از ایران خارج شوند. چنانچه ظرف مدّت مزبور خارج نشوند، مقامات صالحه امر بـه اخراج آنها و فروش اموالشان صادر خواهند نمود و تمدید مهلت مقرره فوق حداکثر تا یک سال موکول بـه موافقت وزارت امور خارجه می باشد. تبصره ب ـ الحاق 1348 ـ هیات وزیران می تواند ضمن تصویب ترک تابعیّت زن ایرانی بی شوهر، ترک تابعیت فرزندان او را نیز کـه فاقد پدر و جد پدری هستند و کمتر از 18 سال تمام دارند و یا بـه جهات دیگری محجورند، اجازه دهد. فرزندان زن مذکور نیز کـه بـه سن 25 سال تمام نرسیده باشند، می توانند بـه تابعیّت از درخواست مادر تقاضای ترک تابعیت نمایند.
